در بخش نخست این مجموعه، تاریخچه تغییر نگاه ضوابط به هشتگیر و تفاوت میان «ممنوعیت مطلق» و «کنار گذاشته‌شدن هشتگیر سنتی از جزئیات عمومی» بررسی شد. در این بخش، وارد موضوعی کاملاً اجرایی‌تر می‌شویم: اگر اتصال هشتگیر در نقشه پروژه پذیرفته شده باشد، راهنمای طراحی و اجرای اجزای غیرسازه‌ای چه شروطی برای محل اتصال، فاصله از وادار و نحوه تقویت خمش افقی تعیین کرده است؟ تمرکز این مقاله بر صفحات چاپی ۵۴ تا ۶۰ راهنمای طراحی و اجرای اجزای غیرسازه‌ای و شکل‌های ۴-۱۲ تا ۴-۱۷ است. این صفحات، اتصال دیوار به دیوار را به دو گروه «اتصال جداسازی‌شده» و «اتصال هشتگیر» تقسیم می‌کنند و برای استفاده از هشتگیر، دو الزام اصلی در نظر می‌گیرند: فاصله کافی از نزدیک‌ترین محل اعمال تغییرشکل خارج از صفحه؛ تأمین تسلیح افقی در محل تقاطع دو دیوار. هشتگیر تحت چه شرایطی قابل استفاده است؟ بر اساس راهنمای جدید، اتصال هشتگیر زمانی می‌تواند به‌عنوان راهکار اتصال

والمش (شبکه الیاف شیشه) یک سیستم سبک، مقاوم و کارآمد برای مهار دیوارهای غیرسازه‌ای در برابر زلزله و ارتعاشات ساختمان است. نصب آسان و عملکرد طولانی‌مدت آن، این محصول را به جایگزینی مناسب برای وال‌پست در ساختمان‌های جدید و بازسازی تبدیل کرده است. والمش چیست و چگونه دیوارهای غیرسازه‌ای را مهار می‌کند؟ والمش، شبکه‌ای بافته‌شده از الیاف شیشه مقاوم به قلیا است که در لایه‌های گچ یا ملات سیمانی دیوارهای داخلی و غیرسازه‌ای قرار می‌گیرد. هدف اصلی این سیستم، تقویت و افزایش مقاومت کششی دیوارها در برابر نیروهای لرزه‌ای و ارتعاشات ناشی از زمین‌لرزه است. در ساختمان‌های مناطق لرزه‌خیز، دیوارهای غیرسازه‌ای در مواجهه با زلزله تحت نیروهای جانبی و خمشی شدید قرار می‌گیرند. بدون تقویت مناسب، دیوارها می‌توانند دچار جابجایی، خم‌شدگی یا آسیب جزئی شوند. شبکه الیاف شیشه با توزیع یکنواخت نیروهای کششی در کل سطح دیوار، باعث می‌شود که دیوارها به‌صورت یکپارچه و مقاوم باقی بمانند و عملکرد سازه‌ای

دیوارهای غیرباربر به‌عنوان اجزای غیرسازه‌ای ساختمان، در ظاهر نقشی در تحمل بارهای ثقلی ندارند، اما تجربه زلزله‌های اخیر در ایران نشان داده است که بخش قابل‌توجهی از تلفات انسانی و خسارات مالی، ناشی از تخریب همین دیوارهاست. در این مقاله، تأثیر مقاوم‌سازی دیوارهای غیرباربر در کاهش خطرات و تلفات هنگام زلزله از طریق آزمایش‌های تجربی مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور، سه نوع نمونه دیوار بنایی شامل: (۱) دیوار معمولی، (۲) دیوار مجهز به وال‌پست‌های قائم و افقی، و (۳) دیوار مقاوم‌شده با ترکیب وال‌پست و مش الیاف شیشه (GFRP Mesh) تحت بارگذاری چرخه‌ای شبه‌لرزه‌ای آزمایش شده‌اند. نتایج تحقیقات علمی نشان می‌دهد که استفاده از وال‌پست به‌تنهایی ظرفیت نهایی دیوار را حدود ۴۵٪ افزایش داده و موجب کنترل ترک‌خوردگی و تأخیر در گسیختگی می‌شود. ترکیب وال‌پست با مش الیاف شیشه عملکرد بسیار مؤثرتری از خود نشان داده است، به‌گونه‌ای که ظرفیت جذب انرژی تا ۲٫۵ برابر افزایش یافته و احتمال ریزش دیوار بیش از ۶۰٪ کاهش پیدا می‌کند. همچنین، الگوی ترک‌ها در دیوارهای مقاوم‌سازی‌شده یکنواخت‌تر و رفتار کلی آن‌ها شکل‌پذیرتر می‌باشد. یافته‌های این پژوهش‌ها بیانگر آن است که مقاوم‌سازی دیوارهای غیرباربر با استفاده از روش‌های ساده و اقتصادی نظیر وال‌پست و مش الیاف شیشه، می‌تواند نقش چشمگیری در کاهش تلفات انسانی و ارتقای ایمنی لرزه‌ای ساختمان‌ها ایفا کند.

آزمون نظام مهندسی و دریافت پروانه اشتغال به کار مهندسی، یکی از الزامات ورود رسمی به بازار کار مهندسی ساختمان در ایران است. این آزمون توسط وزارت راه و شهرسازی در رشته‌های مختلفی از جمله عمران، معماری، برق و مکانیک برگزار می‌شود و قبولی در آن، مستلزم داشتن مدرک تحصیلی معتبر، سابقه کار حرفه‌ای و عضویت در سازمان نظام مهندسی استان مربوطه است.
آزمون به‌صورت تستی و کتاب‌باز برگزار می‌شود و داوطلبان در صورت قبولی، پس از طی مراحل اداری و تکمیل مدارک، موفق به اخذ پروانه اشتغال به کار در پایه‌های مختلف (سه، دو، یک) می‌شوند. میزان درآمد حاصل از پروانه مهندسی بسته به رشته، پایه، نوع فعالیت (نظارت، طراحی، اجرا)، منطقه جغرافیایی و حجم پروژه‌ها متفاوت بوده و می‌تواند از چند ده تا چند صد میلیون تومان در سال متغیر باشد.
با این حال، پروانه نظام مهندسی ایران در خارج از کشور اعتبار مستقیم ندارد و برای استفاده از آن در سایر کشورها، باید فرآیند معادل‌سازی مدارک، تأیید صلاحیت حرفه‌ای و گاه شرکت در آزمون‌های جدید طی شود. این فرآیند در کشورهای مختلف، به‌ویژه در اروپا، آمریکا و کانادا، شرایط خاص خود را دارد.
در مجموع، آزمون نظام مهندسی ابزاری مهم برای سازماندهی حرفه مهندسی در ایران است و نقش کلیدی در توسعه فردی و حرفه‌ای مهندسان ایفا می‌کند. برنامه‌ریزی دقیق، شناخت منابع، و آگاهی از مراحل صدور و کاربرد پروانه، از مهم‌ترین عوامل موفقیت در این مسیر به شمار می‌روند.

قرارداد پیمانکاری یکی از اسناد حقوقی مهمی است که شرایط همکاری میان کارفرما و پیمانکار را تعیین می‌کند. این قرارداد شامل بخش‌هایی مانند مشخصات طرفین، موضوع قرارداد، مبلغ و نحوه پرداخت، مدت زمان اجرا، تعهدات طرفین، شرایط فسخ و روش‌های حل اختلاف است.
مشکلات رایج در پروژه‌های پیمانکاری شامل تأخیر در اجرای پروژه، عدم هماهنگی در تأمین مصالح، اختلاف در محدوده کاری، عدم پرداخت به‌موقع، کیفیت پایین اجرا، و تغییرات ناگهانی در پروژه هستند. برای پیشگیری از این مشکلات، درج بندهای واضح در قرارداد، تعیین استانداردهای اجرایی، برنامه‌ریزی دقیق مالی و زمانی، و استفاده از ضمانت‌های حقوقی ضروری است.
این مقاله همچنین نمونه‌ای از قرارداد پیمانکاری را ارائه می‌دهد که شامل تمامی بخش‌های ضروری بوده و می‌تواند به عنوان الگوی اولیه برای تنظیم قرارداد مورد استفاده قرار گیرد. رعایت اصول و نکات کلیدی در تدوین قرارداد پیمانکاری، موجب جلوگیری از اختلافات و تضمین اجرای موفق پروژه خواهد شد.

به طور کلی عمده کارهای ساختمانی از تخریب و ساخت و ساز کامل گرفته تا بازسازی و کارهای جزیی مثل نقاشی ساختمان به صورت پیمانکاری و توسط پیمانکار ساختمان انجام می پذیرد. یک پیمانکار خوب، یک تاجر باتجربه در هر جنبه از ساخت و ساز است که می‌تواند با عملکرد خود سودآور یا زیان ده بودن پروژه را تعیین کند.

استفاده از مصالح بنایی مسلح برای افزایش مقاومت سازه‌ها در برابر زلزله، سابقه‌ای دیرینه دارد. در این مقاله به بررسی تاریخچه میلگرد بستر از ابتدای پیدایش تا به امروز می‌پردازیم. اولین ایده‌ها: ۱۷۵۵: پس از زلزله پرتغال، برای اولین بار ایده مسلح سازی ساختمان‌های بنایی مطرح شد. پیشگامان: ۱۸۱۳: Marc Isambard Brunel، مهندس بریتانیایی-فرانسوی، از مصالح بنایی آجری مسلح (RBM) در ساخت دودکش و تونل Thames در لندن استفاده کرد.۱۸۵۱: سرهنگ Pasley از ارتش مهندسین سلطنتی بریتانیا (CRE) از سیمان پرتلند برای مسلح سازی مصالح بنایی آجری پرده برداشت.۱۸۷۵: N.B.Corson با استفاده از دیوارهای آجری توپر ضخیم مسلح به نوارهای آهنی، هتل Palace را در سانفرانسیسکو احداث کرد که در برابر زلزله ۱۹۰۶ تاب آورد. گسترش کاربرد: ۱۹۲۳: A.Brebner معاون وزیر فواید عامه هندوستان، گزارشی از عملکرد RBM منتشر کرد که به گسترش استفاده از آن در ژاپن و هند منجر شد.۱۹۳۰: Skigeyuki Kanamori تحقیقات خود در زمینه RBM را